De Walking Cities waren voornamelijk machines die zich als nomaden rond de wereld bewogen en vervoerden. Immense structuren op poten die mechanisch voortbewogen. Door de omvang alleen al oogden het voornamelijk logge, onverwoestbare en vooral levende entiteiten. Het 'huis' van de machine (vergelijk een slakkenhuis) bevatte een grootse hoeveelheid woonbare ruimten en installaties. Bij Archigram stonden verandering, flexibiliteit en beweging als voornaamste stellingen in elk programma van hun exploraties naar een nieuwe manier van denken over architectuur. Het paradoxale van de stelling waarmee werd begonnen is dat de huidige wereld van informatietechnologie nagenoeg precies deze doelstellingen nastreeft, hetzij in een andere context en andere vorm gegoten. De essentie van de huidige communicatie lijnen draait het principe van de Walking Cities in haar doel precies om. De huidige 'steden' lopen weliswaar niet, de informatie, die in deze gelijkgesteld is aan de stad, loopt wel zeker. Langzaamaan heeft onze beschaving een netwerk rond de aarde gelegd van allerlei verbindingslijnen met evenveel doeleinden. Niet alleen de spraak (telefoon) ook het zicht (televisie), het nieuws en de geschiedenis (internet) en het vermaak (internet, televisie) zijn via uitgestrekte lijnen tot ieders toegang gekomen. De Walking Cities zijn geïnverteerd door de huidige informatietechnologie; de principes van flexibiliteit, beweging en verandering zijn hierin bij uitstek de primaire doelen.